Zo ging het zeven jaar geleden: het Oranje-WK van 2014 Gepubliceerd op 11-6-2021 | Via ESPN

De onverwacht zoete zomer in het bruisende Brazilië.

We zijn er weer bij. En dat is prima, om meteen Wolter Kroes maar te citeren. Het is alweer zeven jaar geleden dat Oranje op een groot toernooi stond. De laatste keer was dus in 2014. Het WK van de onverwacht zoete zomer in het bruisende Brazilië. 

Vooraf 
Natuurlijk stond Nederland er internationaal geweldig op na het fenomenale WK van 2010. Maar in vier jaar was er veel gebeurd bij Oranje. Routiniers Mark van Bommel en Giovanni van Bronckhorst waren inmiddels gestopt. Rafael van der Vaart was geblesseerd afgehaakt en was stiekem al wat minder goed dan voorheen. Dat gold eigenlijk ook voor generatiegenoot Wesley Sneijder. Bovendien kon er in Brazilië geen beroep worden gedaan op Kevin Strootman, die een paar maanden voor het toernooi een zware kruisbandblessure opliep. Strootman was in de ogen van bondscoach Louis van Gaal een van de bepalende spelers in die periode. Hij werd in die tijd – maart 2014 – zelfs gerekend tot De Grote Drie, samen met Arjen Robben en Robin van Persie. Zij stonden nog wel te boek als wereldtop.

Het dramatisch verlopen EK van 2012 droeg ook niet bepaald bij aan een optimistisch voorgevoel. In Oekraïne en Polen keerde Oranje na drie nederlagen in de poulefase met de staart tussen de benen huiswaarts. En net als toen, viel bij de bekendmaking van de poule al die ene term. Dat begrip wat je juist niet wil horen na een loting.

De poule des doods.

Oké, oké. Australië, dat ging nog wel. Maar die andere twee. Over de kracht van wereldkampioen (au…) Spanje hoefde je niemand meer iets te vertellen. Maar daar kwam ook nog Chili bij. Een levensgevaarlijke en geslepen formatie met sterren als Arturo Vidal en Alexis Sanchez. ‘Geen verkeerd ploegje’, zei Van Gaal met gevoel voor understatement. ‘Qua tegenstanders een moeilijke loting’, concludeerde de bondscoach destijds. En oh ja. Als Oranje geen groepswinnaar zou worden, dan wachtte in de achtste finale waarschijnlijk gastheer Brazilië. Ook dat nog.

De poulefase
Hoe ironisch. In die dodelijke groep begon Oranje het toernooi op vrijdag de dertiende. Op de ongeluksdag tegen de tegenstander uit de WK-finale. Dat klinkt natuurlijk als een ideaal begin…Want ja, de eerste wedstrijd was meteen tegen Spanje. De negatieve voorspellingen en boze vermoedens leken uit te komen, toen Xabi Alonso Oranje op achterstand schoot uit een strafschop. Nederland, spelend in het omstreden ‘on-Nederlands’ 5-3-2-systeem met veel spelers uit de Eredivisie in de achterste linie, zorgde er echter voor dat de wedstrijd kantelde. En hoe.

Het doelpunt is iconisch. Magistraal. Kunstzinnig. En al duizend keer herhaald. Het was de 44ste minuut van Nederland-Spanje. De minuut van Robin van Persie. De beroemde snoekduik, waarin hij de perfecte voorzet van Daley Blind over de Spaanse doelman Iker Casillas (inderdaad, van die teen in de WK-finale) kopte. Oranje leefde weer en pakte na rust door. Aan de hand van een geweldige  Robben werd Spanje weggecounterd. De ruimtes bleken enorm, de Spaanse defensie opeens statisch. Na een kolkende tweede helft stond het 5-1. Een ongelooflijke uitslag op een onvergetelijke dag. 

Dat één zwaluw nog geen zomer maakt, bleek een paar dagen later tegen Australië. Oranje was kwetsbaar en had het zwaar tegen de stugge en fysiek sterke mannen van Down Under. In het begin van de tweede helft kwam Nederland zelfs op een 2-1 achterstand, door – wederom – een rake penalty van de Australische captain Mile Jedinak. Maar daarna nam WK-debutant Memphis Depay Oranje bij de hand. De spits, toen nog in dienst van PSV, verzorgde de assist waaruit de gelijkmaker viel en maakte twintig minuten voor tijd de bevrijdende en winnende 2-3. Makkelijk ging het allerminst. Maar door die tweede zege was een plek in de kwartfinales al voor de derde groepswedstrijd een feit.

In de poule-afsluiter tegen Chili wist Nederland dat een gelijkspel genoeg was om eerste te worden in de groep. Belangrijker nog: dan zou hoogstwaarschijnlijk Brazilië worden ontlopen in de volgende ronde. Goals van Leroy Fer en opnieuw Depay zorgden ervoor dat ook Chili werd verslagen (2-0). Met negen uit drie door. Wie had dat vooraf durven te voorspellen?

Achtste finale
Brazilië werd dus vakkundig ontweken in de eerste knock-out-ronde. Het alternatief was op papier beter, maar bleek in de praktijk allerminst makkelijk. Mexico. Een klassieke Latijns-Amerikaanse formatie. Een paar bloedsnelle en vaardige spelers omringd door meedogenloze straatvechters. Het was een wedstrijd waarin Nederland weer op achterstand kwam. Het opnieuw moeizaam ging. Nigel de Jong vroeg geblesseerd uitviel. En Wesley Sneijder vlak voor tijd de kapitale gelijkmaker binnen beukte. Maar het was vooral het duel van de Spaanse zin, die een gezegde werd. No era penal. Of terwijl: het was geen penalty.

Dit gaat natuurlijk om de valpartij van Robben in de zestien van de Mexicanen. Het was inmiddels blessuretijd. Vlak daarvoor had Sneijder de 1-1 gemaakt. Een uitgestoken voet van de Mexicaanse captain Rafael Márquez. De val van Robben, nabij de achterlijn. Het fluitje van de scheids. De bal op de stip. De klok stond op 94 minuten toen invaller Klaas-Jan Huntelaar een aanloop nam en de voortreffelijke Mexicaanse goalie Guillermo Ochoa kansloos liet. Mexico woedend, Oranje in de gloria. Met bloed, zweet, tranen naar de laatste zestien.

Kwartfinale
Costa Rica. De verrassing van dit toernooi. Overleefde een poule met Uruguay, Italië en Engeland (over een poule des doods gesproken…). Op Bryan Ruiz na – die kenden we uiteraard van FC Twente en PSV – een vrij onbekende tegenstander. Ja, die keeper Keylor Navas. Die viel op. Maar verder? Steeg die ploeg uit Midden-Amerika nou boven zichzelf uit of waren ze stiekem heel erg goed? Het werd een taaie avond, waarin Oranje z’n favorietenrol niet kon waarmaken en paal en lat doelpunten in de weg stonden. Na negentig minuten, 0-0. Vlak voor het einde van de verlenging, nog steeds 0-0.

Toen kwam het moment van de wedstrijd. Tim Krul kwam, met de penaltyserie in het zicht, erin voor Jasper Cillessen. Een vondst van Van Gaal. Verbazing bij iedereen, dus ook bij Costa Rica, dat een ronde eerder via penalty’s van Griekenland won. Een keeperswissel op zo’n moment. Dat was nog nooit eerder vertoond. De rest is uiteraard geschiedenis. De vondst werd een sprookje. Krul pakte de strafschoppen van Ruiz en Michael Umaña en schreef geschiedenis. Weer een escape voor Oranje. Weer een ronde verder. 

Halve finale
Voor de vijfde keer stond Nederland in de halve eindstrijd van een WK. De weg daar naartoe was bezaaid met obstakels en valkuilen. Maar ze hadden boven verwachting gepresteerd, die mannen van Van Gaal. Zo veel was al voor de halve finale tegen Argentinië duidelijk. Die halve eindstrijd was eerder spannend dan goed. Risicomijdend, aanvallend pover. Nederland loste in 120 minuten maar één schot op doel. Inderdaad, 120 minuten. Want ook dit duel leverde na de reguliere speeltijd geen treffers en geen winnaar op. Dat bleef zo in de verlenging.

Weer strafschoppen. Niet opnieuw Krul, die niet meer kon invallen omdat Van Gaal zijn wissels al had verbruikt. Wel met een goed gevoel. Argentinië was namelijk de ploeg met de beste kansen, waardoor Oranje als morele winnaar naar de stip ging. Daar liep het echter al snel spaak. Ron Vlaar schoot de inzet tegen de Argentijnse doelman Sergio Romero aan. Omdat Wesley Sneijder ook miste en de Argentijnen het hoofd wel koel hielden, kon Nederland de finaleplek vergeten.

Troostfinale
Wat nog restte was de strijd om het brons tegen Brazilie. Dus toch nog die vooraf gevreesde ontmoeting met het thuisland. Maar De Goddelijke Kanaries waren tijdens het toernooi een toontje lager gaan zingen. Hadden een snoeiharde tik op de snavel gekregen van Duitsland dat in de halve finale met 7-1 zegevierde. De aangeslagen Seleção bleek in de troostfinale nog niet bekomen van die afgang. Oranje gaf de ploeg van Neymar, David Luiz en Dani Alves nog een draai om de oren. Vroege goals van Van Persie en Blind gaven Nederland snel een riante voorsprong. In de slotfase zorgde Georginio Wijnaldum voor de eindstand: 0-3. Door Michel Vorm in te laten vallen maakte Van Gaal gebruik van alle 23 spelers dit toernooi, een unicum en extra zout in de wonden voor de Brazilianen. 

Het leidde tot een staande ovatie van het Braziliaanse publiek, een bronzen plank én het bovenal het besef dat de Nederlandse school (4-3-3, dominant voetbal) niet heilig is. Wellicht een wijsheid om te bewaren tijdens dit EK.

Uitgelicht

Eredivisie
Eredivisie en Keuken Kampioen Divisie samen één! Gepubliceerd op 18-6-2021
Eredivisie
Volle stadions bij seizoenstart Gepubliceerd op 11-6-2021
Eredivisie
Definitief: alle eredivisie wedstrijden voor seizoen 2021-22 Gepubliceerd op 8-6-2021
Eredivisie
PSV kampioen KPN eDivisie Gepubliceerd op 3-6-2021
Eredivisie
Bekijk nu live: de KPN eDivisie finals Gepubliceerd op 2-6-2021